Trochę późno się zrobiło. Jak zwykle popadłam w swój nastrój "wszystko jest do du..." i zastanawiam się nad różnymi rzeczami słuchając muzyki z tańca wampirów.
Ale ogólnie mówiąc... pomyślałam sobie, że mogłabym wrzucić do tej notki swój nowy wiersz. Może ktoś jeszcze go zrozumie, wyczyta uczucia przelane do niego i może takiej osobie się spodoba. Nie wiem.

Bez łez

W pokoju, samotnie na parapecie
Siedzi w sukni, aksamitnym fiolecie
Oparta o szybę, w świetle jaśnieje
Zajrzyj do środka, tam wszystko ciemnieje
Twarz bez wyrazu, włosy atłasu
Oczy zmrużone, bólem wykrzywione
Na zewnątrz piękna, jasna, przejrzysta
W środku trudna, zagadka nieczysta
I nikt prócz pani lalek nie zgadnie
Czego ta dama właściwie pragnie
Ona sama jest nieświadoma
Że serca nie ma, niedoświadczona
Więc czemu cierpi wciąż ta niewiasta?
Samotność doskwiera, nie szuka bogactwa
I choćby łzę uronić chciała
Natura by na to nie pozwalała
To tylko kukła bez życia posadzona
Jednak z nadzieją została stworzona.
Sanii...